پایانی برای شروع…

نمیدونم تو این چند روز

چند ساعت خوابیدم

ولی خب به ساعتای بیداری بیشتری

نیاز داشتم که بیشتر فکر کنم

و بپذیرم و تصمیم بگیرم

با اینکه هیچوقت دوست نداشتم

به رشته دانشگاهیم برگردم

ولی الان تنها تصمیمی که میتونم بگیرم همینه

تا از این وضعیت که هر لحظه 

غم منو بیشتر بغل میکنه خارج بشم

پذیرفتن پیشنهاد استادم بود

شنبه 1 مدت یک الی دو ماهه میرم تهران

میرم چون برای کنار اومدن چاره ای نداشتم

الان که دارم این متن رو مینویسم از شیشه

پنجره اشپزخونه دارم بیرونو نگاه میکنم

و اهنگ خونهی آرزو معین هم داره پخش میشه

امیدوارم وقتی برگشتم داخل چشام غمی نباشه

و بخودم بابت بیان و شجاعت و پذیرش این موضوع

افتخار کنم

من تنها دارایی خودمم!باید بخودم یه بار دیگه

نشون بدم دختر قوی و محکمی هستم.

+پایان.